Eenzaam hout

Eenzaam hout

 

Een man die regelmatig naar de kerk ging, bleef opeens thuis. Na een paar weken besloot de

predikant bij hem langs te gaan. Het was een gure avond. De dominee trof de man thuis aan voor

een knapperend haardvuur. De man, die wel kon raden waarom de dominee langskwam, heette hem

welkom, bood hem een gemakkelijke stoel bij de haard aan en wachtte. De dominee ging lekker

zitten, maar zei niets. Tijdens de plechtige stilte sloeg hij de vlammen gaande die rond de brandende

houtblokken speelden.

Na een paar minuten nam de dominee de tang, pakte voorzichtig een stukje gloeiend hout en legde

het aan de kant van de haard waar geen vuur was. Daarna ging hij weer zwijgend zitten. De gastheer

keek geboeid toe. Het eenzame stukje hout brandde steeds zwakker, gloeide even op en doofde

toen. Al snel was het helemaal koud.

Sinds de begroeting was er geen woord meer gesproken. Vlak voordat de dominee wegging, pakte hij

het koude stukje hout en legde het weer midden in het vuur. Door het licht en de warmte van de

blokken eromheen, begon het direct weer te gloeien.

Toen de dominee de deur wilde opendoen, zei zijn gastheer:

‘Heel erg bedankt voor uw bezoek en met name voor de vurige preek.'